1929-1950 - Tłoczkowy mechanizm napełniania wkładu

1929-1950 - Tłoczkowy mechanizm napełniania wkładu

Tłoczkowy mechanizm napełniania wkładu i dozownik atramentu są kluczem do sławy piór wiecznych marki Pelikan.

Samo napełniające się pióra wieczne pod wpływem ciśnienia i przyciskowego mechanizmu, uważane za bezpieczne opanowały cały rynek po I-szej Wojnie Światowej. Jednakże mogły pomieścić w sobie niewielką ilość atramentu i jak nazwa wskazuje, używanie bezpiecznych piór było raczej skomplikowane jeśli chciało się mieć czyste dłonie.

Wszystko zaczyna się od wynalezienia przez węgierskiego inżyniera rewelacyjnego systemu: tłoczkowego mechanizmu napełniania wkładu z osią obrotową. Zaprojektował również komorę na atrament, aby zapobiec wyciekaniu atramentu. W 1927 r. sprzedał patent firmie Guntera Wagnera mieszczącej się w Hanowerze, która opatentowała go po raz drugi, pod swoją własną nazwą.

Jeszcze w tym samym roku na rynku pojawiło się „transparentne pióro wieczne Pelikan”. Nazwa pióra nawiązywała do transparentnej komory na atrament, dzięki czemu w łatwy sposób można było kontrolować zawartość atramentu w piórze. W odróżnieniu od zaskakującego, zielonego korpusu, pióro wieczne miało bardzo prosty wygląd i nie posiadało jeszcze konkretnej nazwy.

Dzięki bardzo intensywnej kampanii reklamowej sprzedawcy oraz kupujący zapoznali się z produktem marki Pelikan i jego specyfikacją, co szybko zaowocowało zdobyciem dużego udziału na rynku piór wiecznych. Jednakże pomimo ceny w granicach 13,50 Marek niemieckich, pióro było postrzegane raczej jako ekskluzywny instrument piśmienny.

 

Pod koniec 1930 r. pojawił się drugi model pióra o nazwie “Pelikan Gold”. Korpus wykonany był z 14-to karatowego złota, ozdabiały go również złote pierścienie na skuwce. Skuwki piór wiecznych Pelikan „zielonego” lub „czarnego” (jak były nazywane), miały również ozdobne pierścienie.

W 1931 r. było już tak dużo rodzajów piór wiecznych, że nadanie piórom nazwy stało się niezbędne.

Model 100 z korpusem w kolorze zielonym (obecnie marmurkowa zieleń), czarnym, szarym, czerwonym, niebieskim oraz żółtym.

Model 111 – jako nazwa pióra “Pelikan Gold”. Model 110 (drugi z lewej) – skuwka i korpus wykonane z białego złota. Model 112 (trzeci z lewej) – skuwka I korpus wykonane z 14-sto karatowego złota.

W roku 1932 wprowadzono nowy model o nazwie T111, Toledo. Znakiem charakterystycznym tej serii jest korpus z wygrawerowanymi pelikanami na powierzchni wykonany w technice rodem z Toledo. Uważa się go za najpiękniejsze pióro z pośród piór wiecznych marki Pelikan. Ponadto jest to ulubiony model kolekcjonerów, a jego cena dochodzi do kilku tysięcy złotych. Zmodyfikowany nieco model należy aktualnie do podstawowych kolekcji oferowanych przez firmę Pelikan..

 

Krótko po tym jak na rynku ukazało się Toledo, Pelikan wprowadził pióro wieczne „Rappen”, które było marka wspomagającą. „Rappen” wyposażony w pompkowy mechanizm napełniania kosztował 6,75 Marek niemieckich. Posiadał również transparentną komorę na atrament umożliwiającą kontrolę zawartości atramentu oraz stalówkę z 14-sto karatowego złota. Nazwa „Rappen”, która w języku niemieckim stanowi określenie czarnego konia, a zważywszy na jego cechy w języku angielskim może być określany jako „Rap-Pen” (naciskowe pióro).

W roku 1934 Pelikan wprowadził nowy produkt: ołówek automatyczny z wymiennym wkładem. Nazwano go „Auch”(niem. również), który należał do instrumentów piśmiennych marki Pelikan.

Model 200 przypomina kolorystyką model 100: czarno-zielony, czarny, czarno-szary, brązowa skorupa żółwia oraz czarna jaszczurka. Bardzo rzadki i nieudokumentowany, jednakże, pomimo tego w produkcji pozostał brązowo-czerwony design.

Długopis o nazwie 210 został zaprojektowany, aby zmieścić się w kieszonce kamizelki lub w damskiej torebce.

Model 101 sprzedawał się na całym świecie. Dostępny był w kolorze czerwonym, zielonym, niebieskim, z motywem jaszczurki oraz skorupy żółwia. Ten ostatni występował również w wersji z brązowo - czerwoną skuwką, strefą uchwytu oraz końcówką korpusu w tym samym kolorze.

W 1936 roku na rynku pojawił się IBIS. Było to pióro wieczne w niskiej cenie, które miało zastąpić model Rappen. Tylko w niektórych krajach model ten był sprzedawany pod nazwą Rappen, w RPA występował jeszcze z pompowym mechanizmem napełniania.

W odróżnieniu od swojego „czarnego” poprzednika, modelu Rappen, korpus i skuwka pióra IBIS występowały również w szarawo - czarnych, czerwonawo - czarnych, zielonkawo - czarnych barwach. W żadnych archiwach Pelikana nie udokumentowano takiego wzornictwa, jednakże z całą pewnością był produkowany.

 

W 1937 roku na rynku międzynarodowym pojawił się model 100N. Litera „N” wskazywała na to, że jest to nowy model, będący następcą modelu 100. Był on nieco większy od swego poprzednika, dzięki czemu mieścił w sobie większą ilość atramentu.

W tym samym roku, uchodzący za najbardziej innowacyjnego projektanta w tamtych czasach, Wilhelm Wagenfeld, podjął się zadania zmiany wyglądu kwadratowych flakoników na atrament, leżących butelek (Liegeflasche) oraz butelek o pojemności ¼ l, ½ l i 1l. W 1938 r. podczas obchodzonej uroczystości 100-lecia firmy Pelikan, przedstawiono nowy wygląd flakoników i buteleczek.

Zarówno podczas obchodzonego stulecia istnienia firmy Pelikan, jak i na terenie Niemiec model pióra wiecznego 100N był dostępny w sprzedaży. Ciekawy design zawarty w modelu 100 był inspiracją dla wielu późniejszych kolekcji, wśród nich: złotego Toledo (również wersja w białym złocie), piór z motywem jaszczurki i skorupy żółwia, nie miał jednak nic wspólnego z modelami w kolorze czerwonym, niebieskim oraz zielonym.

Model z wielobarwnym motywem jaszczurki charakteryzuje się tym, że na zwieńczeniu skuwki również znajdował się motyw jaszczurki lub był on koloru czarnego. Ponadto obydwie wersje posiadają pierścienie oraz klips ze złota lub srebra.

Podstawowa wersja występuje w kolorze zielonym, szarym i czarnym. Na skuwce znajdują się dwa ozdobne pierścienie z klipsem w kształcie wąskiej kropli lub szeroki, wyżłobiony pierścień wraz z dopasowanym klipsem.

W roku 1939 na rynku ukazało się szkolne pióro wieczne 100Nf z przymocowaną końcówką i 100Na ze zdejmowaną końcówką. Dzisiaj są bardzo rzadko spotykane.

Kontynuacja historii od "1950-1982 - 'Pasiaste' pióro wieczne Pelikan".